Hallo Mannaert? België verliest wel veel spelers, wanneer ingrijpen?

Hun beslissing wakkert opnieuw het debat over de 'binationale spelers' en de toekomst van de Rode Duivels aan. Wanneer moet de Belgische voetbalbond ingrijpen? En is elke speler die voor een ander land kiest ook echt een verlies voor België?

De Congolese voetbalbond wist eerder al Noah Sadiki, Ngal'ayel Mukau en Jorthy Mokio te overtuigen. Die laatste speelde zelfs al een wedstrijd voor de Rode Duivels tegen Oekraïne, maar kiest nu dus voor de DR Congo.

Idumbo en Mbamba volgen een groeiende groep

Ook andere nationale ploegen plukken geregeld talent weg dat werd opgeleid binnen de Belgische jeugdselecties. Marokko haalde onder meer Bilal El Khannouss, Ismael Saibari, Zakaria El Ouahdi, Rayane Bounida en Chemsdine Talbi binnen. Konstantinos Karetsas opteerde dan weer voor Griekenland en maakte daar in maart 2025 zijn officiële debuut.

Elke situatie heeft uiteraard haar eigen verhaal. Sommige spelers groeien op in België, maar voelen tegelijk een sterke band met het land van hun ouders of grootouders. Voor hen is de keuze niet noodzakelijk een afwijzing van België, wel een keuze voor een ander deel van hun identiteit.

Sneller perspectief bij een andere nationale ploeg

Sportieve redenen spelen vaak mee. De concurrentie bij België is groot, zeker op bepaalde posities. Een jonge speler die op zijn twintigste of eenentwintigste nog geen duidelijk perspectief ziet bij de Rode Duivels, kan sneller kansen krijgen bij een ander land.

Wachten op een Belgische oproep zonder garantie op speelminuten is niet voor iedereen aantrekkelijk. Een selectie als Marokko, DR Congo of Griekenland kan in sommige gevallen een duidelijker traject voorstellen: een snelle oproep, een plaats in de kern en mogelijk ook deelname aan grote toernooien.

Daarnaast is er de persoonlijke factor. Familiebanden, vakanties in het land van herkomst, gesprekken thuis en het gevoel ergens bij te horen wegen soms zwaarder door dan de sportieve berekening. Een speler met meerdere nationaliteiten hoeft zich niet uitsluitend Belg te voelen.

Moet de Belgische voetbalbond zich zorgen maken?

Dat België talent verliest aan andere landen, hoeft geen alarmsignaal te zijn. Niet elke jeugdinternational zal uiteindelijk het niveau van de Rode Duivels halen, terwijl er jaarlijks nieuwe lichtingen talentvolle spelers doorstromen.

Toch ligt er een duidelijke opdracht voor de Belgische voetbalbond. Spelers met meerdere opties moeten zich gezien voelen. Regelmatig contact, eerlijke communicatie over hun kansen en een helder sportief plan kunnen het verschil maken.

Een jong talent mag niet het gevoel krijgen dat het enkel op de radar verschijnt wanneer een andere bond belangstelling toont. België zal niet elke binationale speler kunnen overtuigen, maar kan wel vermijden dat spelers vertrekken omdat er jarenlang geen dialoog of duidelijkheid was.

Emotionele reacties bij supporters

Op sociale media zorgen zulke keuzes steevast voor felle reacties. Supporters spreken elkaar tegen, maken grappen over elkaars landen en gebruiken soms zelfs woorden als 'verraad'. Die discussie gaat echter vaak voorbij aan de realiteit van de spelers zelf.

Wie voor Marokko, DR Congo, Griekenland of een ander land kiest, keert daarom niet automatisch België de rug toe. Veel van deze voetballers zijn opgegroeid met verschillende talen, families en culturen. Het is logisch dat zij zich met meer dan één land verbonden voelen.

De Rode Duivels mogen proberen hun beste talenten aan zich te binden, maar de uiteindelijke keuze blijft bij de speler. Dat enkele jeugdproducten voor een andere nationale ploeg uitkomen, hoort bij het moderne internationale voetbal. Voor België blijft de uitdaging dezelfde: sterk opleiden, talent kansen geven en jonge spelers doen dromen van een toekomst in het shirt van de Rode Duivels.