Union verliest stilaan de fundamenten van zijn succes en moet opnieuw beginnen bouwen

Op papier lijkt die lijn dit seizoen doorgetrokken, want Union hield in vier van de laatste vijf wedstrijden de nul. Toch kwamen er in de eerste weken ook defensieve zwaktes aan het licht die men de voorbije maanden nauwelijks nog gewend was.

Volledig vernieuwde defensie, noodgedwongen

Daar komen de blessures nog bovenop. Na Ross Sykes viel nu ook Kevin Mac Allister uit. De Argentijn liep een zware knieblessure op. Zelfs met een gescheurde kruisband probeerde hij nog recht te komen en het veld niet op een draagberrie te verlaten, maar verder spelen was onmogelijk.

Voor de medische staf kwam de ernst van de blessure dan ook niet volledig onverwacht. Zijn seizoen lijkt zo goed als voorbij. Dat is bijzonder zwaar nieuws voor Union. Na Sykes en Christian Burgess valt nu ook het laatste vaste onderdeel weg van de centrale verdediging waarop de ploeg de voorbije maanden kon bouwen.

Nog maar twee weken geleden heerste er grote opluchting nadat Mac Allister zijn contract verlengde. Een transfer naar een grotere competitie kwam er niet, maar veel heeft Union daar sportief niet aan gehad: hij speelde nadien nog amper vier wedstrijden.

De vraag is dus opnieuw hoe Union hem moet vervangen. Alleen kan de club nu niet meer reageren door nog een extra verdediger te halen.

Mogelijkheden zijn er wel. Nikky Havenaar kan een rol krijgen, terwijl ook Louis Patris centraal achterin kan worden uitgespeeld. Hij speelde daar eerder al bij OH Leuven en werd vorig seizoen ook in die rol gebruikt tegen Club Brugge.

Leiderschap wordt misschien nog harder gemist

Mac Allister vervangen betekent echter veel meer dan alleen een andere naam op het wedstrijdblad zetten. Na het vertrek van Anthony Moris en later Christian Burgess was hij een van de belangrijkste leiders in de kleedkamer geworden.

Met de aanvoerdersband rond de arm waakte hij erover dat nieuwe spelers snel begrepen welke mentaliteit bij Union verwacht wordt. Daarnaast was hij ook op het veld bijzonder veelzijdig. Hij kon mee opduiken in de zestien van de tegenstander, maar was tegelijk defensief bijna altijd betrouwbaar.

Hij stond symbool voor de manier waarop Union voortdurend die zogenaamde fiftyfiftyduels naar zich toe trekt. Tegenstanders ergeren zich daar geregeld aan, omdat Union vaak net iets feller en scherper is op zulke momenten. Mac Allister hielp ook spelers als Massiré Sylla om rustiger te worden in hun keuzes en beter aan te voelen wanneer ze wel of niet moesten doordekken.

Opnieuw aanpassen bij Union

Sinds de terugkeer naar eerste klasse heeft Union zich bijna elk seizoen opnieuw moeten uitvinden. Vorig jaar gebeurde dat na het plotse vertrek van Pocognoli en ook na de zware blessure van Promise David.

Union had zijn spel sterk afgestemd op de fysieke kwaliteiten van de Canadese spits, maar wist ook zonder hem oplossingen te vinden. Uiteindelijk bouwde de ploeg in de Play-offs zelfs een voorsprong van vier punten uit op Club Brugge.

Ook dit seizoen blijft Union vlot scoren zonder David. Nu moet de defensie bewijzen dat ze ook zonder Mac Allister overeind kan blijven. Dat wordt wellicht een van de grootste uitdagingen van de komende maanden.