Born in the USA: dit WK moet het begin zijn van iets moois voor België

Los van de teleurstelling hing er vrijdag in Los Angeles, na de uitschakeling tegen Spanje, vooral een sfeer van optimisme en een gevoel van tevredenheid. Iedereen beseft het: op basis van dit WK 2026 liggen er mooie kansen om verder op te bouwen.

California dreamin' on such a... summer's day : het refrein van The Mamas & the Papas past bijna perfect bij deze kwartfinalenederlaag in Los Angeles tegen Spanje. Ja, de Rode Duivels hebben hun supporters weer doen dromen: vooraf vreesde iedereen een voorspelbaar scenario, met een dominant Spanje dat snel zou uitlopen. In plaats daarvan kregen we een bijtend en taai België te zien: wel onder druk, maar nooit met het hoofd naar beneden. En vooral: een ploeg die de nummer twee van de wereld aan het twijfelen bracht (het is moeilijk te geloven dat Spanje Frankrijk zal kloppen in Dallas).

Was het perfect? Heeft Rudi Garcia een tactisch meesterwerk afgeleverd tegen Spanje? Natuurlijk niet. Maar de bondscoach moest ook werken met de middelen die hem nog overbleven, na een toernooi waarin het lot ons bepaald niet gunstig gezind was. Wat kan je doen als je groep al minder sterk is dan die van de tegenstander, en Onana en Tielemans al voor de aftrap uitvallen, waarna Courtois en De Bruyne ook nog naar de kant moeten?

Garcia had misschien wat meer vuur en jeugd moeten brengen: Diego Moreira en Matias Fernandez-Pardo hadden Spanje in de omschakeling pijn kunnen doen, waar Lukaku bij zijn invalbeurt wat naast de kwestie liep. Kortom: de coach zal kritiek krijgen op zijn keuzes in deze match, en dat hoort erbij, zeker omdat zijn wissels tot nu toe vaak goed hadden uitgepakt. Over het hele toernooi bekeken heeft Garcia wel indruk gemaakt op zowel waarnemers als publiek. Nu is het afwachten of hij ook Vincent Mannaert en de Duivels heeft overtuigd... en of hij zélf zin heeft om door te gaan in die aparte job van bondscoach.

De gouden generatie vermijdt een exit langs de achterdeur

Of Rudi Garcia de verteller blijft of niet, vanaf september gaat sowieso een nieuw hoofdstuk open voor de Rode Duivels. Sommigen keren niet terug: denk aan Axel Witsel, maar misschien moeten we ons ook stilaan voorbereiden op het afscheid van Kevin De Bruyne en Thibaut Courtois. Romelu Lukaku heeft dan weer al duidelijk gezegd dat hij doorgaat, al oogde hij na de match zichtbaar aangeslagen.

Maar voor het eerst sinds... acht jaar stapt België uit een toernooi met een overwegend positief gevoel. Wie had dat gedacht na twee eerste wedstrijden die de verschrikkelijke herinneringen aan 2022 opriepen? Niet alleen reageerden de Duivels, met een bijna miraculeuze heropleving tegen Senegal, ze maakten zich daarna zelfs geliefd bij de hele voetbalwereld door de Verenigde Staten van de mat te vegen. En toen begon het weer te leven. Dromen, dat is iets wat het Belgische publiek al lang niet meer deed.

Na een anoniem EK 2021, een rampzalig WK 2022 en een wat pathetisch EK 2024 was België opnieuw onzichtbaar geworden. De woorden "golden generation" werden bij onze aankomst in de VS vooral in de verleden tijd gebruikt, vaak met een sneer. De "has-been gate" toonde dat nog eens duidelijk: die kritiek woog op de groep en op de veteranen, die nochtans zoveel gegeven hebben aan België en droomden van een afscheid door de grote poort. Is dit dat? Misschien niet helemaal, maar het is in elk geval geen exit langs de achterdeur. En dat is al veel waard.

En de generatie die eraan komt? Waar jongeren in vorige toernooien nog schuchter kwamen piepen, lijken ze nu echt klaar om de oude garde te doen vergeten. Ngoy is een van de Duivels van het toernooi, De Ketelaere was indrukwekkend, Raskin is niet weg te denken, Moreira verraste iedereen in zijn korte invalbeurt... en Doku zal hopelijk zin hebben om aan iedereen te tonen dat dit mislukte toernooi voor hem slechts een ongeluk was.

Love is a long, long road...

Zo'n WK kan de geboorteakte worden van een nieuwe lichting Rode Duivels. Een generatie born in the USA, aangevuld met jongens die Rudi Garcia nog te jong vond voor deze reis: in de toekomst zal je Godts, De Cat of Stassin niet meer mogen negeren.

Tom Petty, geboren in Florida maar uitgegroeid tot een icoon in Los Angeles, schreef er een emblematische song: "Love is a long road". We durven hopen dat de Rode Duivels eindelijk de eerste stap op die weg hebben gezet. En dat die weg lang mag zijn, maar vooral mooi...