Neerpede-boys spelen hierom niet meer met daver op het lijf: dat heeft Sibierski alvast goed aangepakt

Het is een duidelijke les die Anderlecht uit vorig seizoen lijkt te hebben getrokken. Olivier Renard probeerde vorig seizoen nochtans al ervaring aan de groep toe te voegen. Met Lucas Biglia en Jérémy Taravel werden twee assistenten binnengehaald die een schat aan ervaring meebrachten en de jongere spelers naast het veld konden begeleiden.

Op papier was dat misschien een goed idee, in de praktijk was het heel wat minder succesvol. Veel spelers die met de bibber op het lijf speelden omdat ze niet deftig aangestuurd werden. Coosemans deed wel zijn best, maar vanuit zijn doel was dat moeilijk. Daarom ook dat Marco Kana zo belangrijk was. Hij was de enige die leiderschap toonde. 

Dat is precies waar de aanpak dit seizoen verschilt. Biancone en Pétrot zijn geen ervaren stemmen die naast de ploeg staan. Ze moeten zelf de verdediging leiden en staan midden in de wedstrijden waarin Anderlecht het verschil moet maken.

Twee stemmen achterin

Beide Fransen laten zich nadrukkelijk gelden. Ze coachen hun ploeggenoten, sturen bij wanneer iemand uit positie staat en proberen ook het ritme van de wedstrijd te beïnvloeden. Dat valt misschien minder op dan een doelpunt of een assist, maar voor een jonge ploeg is het van grote waarde.

Sportief directeur Antoine Sibierski zag bij zijn analyse van de kern dan ook dat Anderlecht behoefte had aan dergelijke profielen. Nu staan er achterin twee verdedigers die dat leiderschap als een vanzelfsprekend onderdeel van hun taak lijken te beschouwen.

Degreef voelt het verschil

Tristan Degreef merkt het verschil alvast. De jonge Anderlecht-speler is bijzonder enthousiast over het centrale duo. “Ik kan er eigenlijk niets tegenin brengen. We hebben tegen La Louvière gezien wat ze brengen: ze zijn sterk, snel en kunnen goed voetballen. Echt top”, stelde Degreef.

Maar vooral hun aanwezigheid geeft de jongeren meer vrijheid. “Dat duo centraal geeft ons de mogelijkheid om meer ons eigen ding te doen. We weten dat er achter ons twee stevige jongens staan waarop we kunnen rekenen.”

Dat is misschien wel de belangrijkste verandering. Een jonge speler durft meer risico te nemen wanneer hij weet dat er achter hem iemand staat die kan corrigeren.

Degreef bevestigt dat gevoel. “We zijn een zeer jonge ploeg. Als we twee centrale verdedigers hebben waarop we kunnen vertrouwen wanneer we eens de bal verliezen, weten we dat we niet meteen in de problemen komen.”

Ervaring moet nu wél op het veld staan

Daarin zit het verschil met de aanpak van vorig seizoen. Biglia en Taravel waren ervaren spelers, maar hun belangrijkste rol lag uiteindelijk buiten de lijnen. Anderlecht had daardoor niet altijd iemand op het veld die in moeilijke fases de rest van de ploeg bij de hand nam.

Biancone en Pétrot moeten precies dat doen. Ze hoeven niet noodzakelijk de beste spelers van de ploeg te zijn om een grote impact te hebben. Hun meerwaarde zit ook in de details: een ploegmaat op tijd terugroepen, een jonge speler geruststellen na balverlies, de verdediging enkele meters laten zakken of juist hoger laten spelen en in een moeilijke wedstrijd het hoofd koel houden. Dat soort leiderschap kan een jonge ploeg stabieler maken.