De regen hield op net voor de match, het stadion zat afgeladen vol, de grote namen verdrongen elkaar om een plaatsje op de eerste rij. De twee ploegen konden aantreden in hun sterkste opstelling. Soit, alles was aanwezig om er een fantastische bekerfinale van te maken. 

De wedstrijd begon gelijkopgaand, met een Anderlecht dat qua duelkracht zijn voet naast Union kon zetten. Daarmee kwamen ze al een heel eind, maar de foutjes hadden ze nog niet achterwege gelaten. 

Doelpunt Union afgekeurd

Zo gaf Camara een loepzuivere kans weg door een simpele bal verkeerd in te spelen. Biondic geraakte echter niet voorbij Coosemans. Camara zou dat later nog eens doen, maar tussendoor viel er nog een doelpunt voor Union.

Burgess kopte een heel goed aangesneden vrije trap van Schoofs overhoeks binnen, maar... de VAR belette scheidsrechter Van Driessche om het spel te hervatten. Mac Allister duwde vanuit buitenspel immers in de rug van Cvetkovic en daardoor kon die het kopduel met Burgess niet aangaan. Na vijf minuten kijken: doelpunt afgekeurd en 0-0.

Lange ballen op De Cat

Het wedstrijdplan van Anderlecht leek vrij simpel: Union zover mogelijk van eigen doel opvangen, hopen op een balverovering om snel te counteren en een hoop lange ballen spelen op een 17-jarige... 

Nathan De Cat, de grootste bij paars-wit, kreeg de ondankbare taak om telkens met Burgess of Mac Allister in duel te gaan. Niet de meest zachte jongens. Veel kansen kwamen daar niet uit, behalve toen Saliba op de achterlijn zijn innerlijke Michael Olise bovenhaalde, twee man dribbelde en perfect aflegde voor Hazard. Die knalde de uitgelezen kans echter hoog over.

Mac Allister als volleerd spits, Cvetkovic toont dat hij er één is

De tweede helft was een hele tijd een maat voor niets. Union dat aandrong, Anderlecht dat verdedigde en het werd zo een status quo. Tot Taravel een paar aanvallende wissels deed en Verschaeren in plaats van Kana bracht. Ineens kon Anderlecht de bal niet meer wegkrijgen.

Union rook zijn kans en ineens kreeg Khalaili een beetje ruimte. Zijn voorzet kwam tot bij Mac Allister - u weet wel, verdediger van beroep - en die knalde op heuphoogte als een volleerd spits binnen. Zelfs Romelu Lukaku moet even goedkeurend geknikt hebben.

Niet op achterstand komen tegen Union, dat was het devies. Maar een kwartier voor tijd? Wat kan er dan nog? Wel, Hazard slingerde vijf minuten later een bal in het pak en daar stond Cvetkovic om de gelijkmaker zowaar binnen te knikken. De kleine Serviër was de reuzen van Union te slim af: 1-1.

Verlengingen en direct afgemaakt

Geen winnaar in de reguliere speeltijd en dus verlengingen. In de eerste daarvan werd het binnen de tien minuten beslist. Twee individuele fouten van de twee centrale verdedigers van Anderlecht. Diarra verloor domweg de bal bij het indribbelen en daardoor kon Fuseini de 2-1 scoren.

Nog geen vijf minuten later kreeg Hey de bal niet weg terwijl de angel al uit de counter was gehaald. Zorgane profiteerde en legde onbaatzuchtig opzij voor Rodriguez, die de 3-1 maakte. De pijp was uiteraard uit bij Anderlecht en Union had gewonnen spel.

Een pijnlijke conclusie voor Anderlecht: ze zullen nu officieel 10 jaar geen prijs gepakt hebben. En het was zo belangrijk voor de club. Union, dat is intussen zelfs al gewend aan winnen.