Vitor Bruno voerde vier wissels door. Augustinsson, Saliba, Degreef en Nga Kana kwamen in de ploeg. Het moet gezegd: de Portugees maakt ruim gebruik van zijn kern. Anderlecht begon furieus aan de partij en eiste zowat alle balbezit op.

Anderlecht dominant zonder kansen te creëren

Het plan van La Louvière lag na 2 minuten ook al duidelijk op tafel: de bal naar voor jassen en hopen dat de snelle Isah er iets mee kon aanvangen. Het leverde een partij eenrichtingsvoetbal op. Paars-wit had zo goed als constant de bal, maar kon er geen echt grote kansen mee afdwingen. 

Cvetkovic zag zijn schot eens naast hobbelen, net als Saliba. Nga Kana werkte voor Peano nog eens veel te zwak af, maar dat was het zowat. Iedereen besefte dat La Louvière niet uit zijn egelstelling zou komen zolang het 1-1 stond. Nga Kana probeerde te creëren, net als Degreef, maar voor de rest waren de ideeën ver te zoeken. 

Bruno greep in, La Louvière met tien

Vitor Bruno had nog heel wat alternatieven op zijn bank, maar wou eerst proberen het met enkele tactische wijzigingen op te lossen. Maar nee, met deze ploeg wou het niet lukken. Erger zelfs, toen Saliba zijn zoveelste duel op het middenveld verloor en Pétrot de bal in de voeten van Isah tackelde, kon die laatste Coosemans makkelijk verslagen.

0-1, helemaal tegen de gang van het spel in, maar wie niet kan scoren... Bruno had wel hetzelfde gezien als de meeste mensen: Augustinsson en Saliba hadden hun dagje niet. Nog voor het uur bracht hij N'Diaye en een tweede spits met Sikan. Dat Ito even later zijn tweede gele kaart oppikte, hielp paars-wit ook wel. 

Het werd dus een belegering van de goal van Peano en uiteindelijk kende dat ook succes. Maamar, die meer en meer punten aan het verzamelen is, maakte de actie en gaf op het goeie moment mee aan Nga Kana. De 17-jarige faalde deze keer niet oog in oog met de doelman: 1-1.

Bertaccini sloeg toe in toegevoegde tijd

Met Bertaccini en Antman werden er daarna nog twee verse krachten ingesmeten en het werd beuken op de muur die La Louvière neerzette. Er volgden nog een resem kansen, maar die geraakten niet door het bos van groene benen.  

De ballen in de zestien bleven maar komen en uiteindelijk viel er eentje goed voor de voeten van Bertaccini die van dichtbij kon scoren. Het Park jubelde, maar het heeft bloed, zweet en tranen gekost.