Union oogstte sportief weer lof, maar... die handtekeningenjacht achteraf hoefde niet

Union wilde in München tonen dat het thuishoort op het allerhoogste podium. Negentig minuten lang lukte dat ook grotendeels: georganiseerd, moedig en zonder complexen. Maar wat er na het laatste fluitsignaal gebeurde, deed dat zorgvuldig opgebouwde beeld in enkele seconden weer wankelen.

Nog voor de wedstrijd goed en wel afgelopen was, trokken materiaalman Ibrahim Fadili en keeperstrainer Niels Herman  het veld op om een handtekening van Harry Kane te vragen en de handschoenen van Manuel Neuer. De camera’s registreerden het haarscherp en meedogenloos.

Handtekeningen of handschoenen vragen op het veld, past niet

Dat beeld wringt. Niet omdat bewondering voor spelers als Kane of Neuer ongepast is, maar omdat timing en context alles zijn. Wie in de Champions League wil meedraaien, moet zich ook zo gedragen. Op dat moment straalde Union geen gelijkwaardigheid uit, maar bewondering van onderaf. En dat is een fundamenteel verschil.

Het gaf ‘kleine club energie’ af, precies het etiket waar Union in België vanaf geraakt is. De Brusselaars willen ook in Europa geen charmante passant zijn, maar een volwaardige deelnemer. Dan past het niet om meteen na een nederlaag het veld op te lopen alsof je net een schoolreis hebt overleefd.

In de Champions League wordt zoiets uitvergroot

Zeker omdat Union sportief wél stappen zet. De club investeert, groeit, leert snel en wil structureel meepraten op Europees niveau. Net daarom moet het ook op de details letten. Zeker in de Champions League worden zulke dingen uitvergroot.

{READALSO}
Respect afdwingen op het hoogste niveau gaat niet alleen over tactiek, intensiteit of lef. Het gaat ook over uitstraling. Als je dat in de catacomben doet, kraait er geen haan naar. Nu leek het ongepast. Union was in München sportief waardig. Net daarom had het beeld na affluiten beter gekund.