Waarom België plots niet meer scoort wanneer het écht telt

Het laatste echte doelpunt van de Rode Duivels op het WK dateert van… België-Canada in 2022. Het was van Michy Batshuayi. Tijdens de kwalificaties was België nochtans een doelpuntenmachine. Wat loopt er mis op het eindtoernooi?

Rode Duivels verliezen de pedalen

Het was een van de punten die Romelu Lukaku zondag na de puntendeling tegen Iran aanhaalde: de Duivels waren “te emotioneel” en misten koelbloedigheid. Na België–Egypte benadrukte ook Youri Tielemans dat de spelers misschien “de pedalen kwijt waren”. En dat terwijl deze groep net zo ongelooflijk sereen en gefocust leek in de aanloop naar dit WK 2026.

Toch is het duidelijk: zodra de inzet hoog is, happen deze Rode Duivels naar adem. Dat was zo in 2022: na 25 goals in 8 kwalificatiewedstrijden (het beste totaal in de vijflandenpoules) scoorde België op het WK enkel moeizaam via Michy Batshuayi tegen Canada. En vergeten we niet dat het ook op Euro 2024 zo was: 2 doelpunten in 4 matchen, terwijl Romelu Lukaku topschutter van de kwalificaties was (en de Duivels 22 keer scoorden in 8 duels).

Lukaku’s vormdip? Niet echt een excuus

Dus speelt de mindere vorm van Romelu Lukaku, in 2022 én dit jaar, natuurlijk ook een rol. Maar dat kan niet dienen als schaamlap voor een ploeg die – vaak zonder Lukaku – 29 (!) keer scoorde in 8 kwalificatieduels. De kansen van Maxim De Cuyper zondag verdwijnen in de kwalificaties zonder pardon in doel. Deze keer stuitten ze op Beiranvand.

Rudi Garcia herhaalde het vaak wanneer hij de afwezigheid van Lukaku moest bespreken: hij heeft liever dat iedereen kan scoren dan dat België zou moeten rekenen op zijn vedette in de spits. En kijk: zodra het niveau stijgt, scoort niemand nog...

Een WK is anders

Ook de zwakte van de tegenstand valt aan te stippen. De twee referentiematchen van de Rode Duivels in de kwalificaties op offensief vlak waren wellicht die tegen Wales: 8 goals in twee duels tegen de sterkste tegenstander van de poule. Al moeten we erbij zeggen dat de 4-3 in het Koning Boudewijnstadion, één, miraculeus was – en twee, met Lukaku werd gespeeld.

{READALSO}

Maar verder gaf het afmaken van Liechtenstein en Kazachstan geen echte indicatie van het niveau van onze aanvalslinie. Erger nog: we zien het nu, met 5-0 winnen van Tunesië vlak voor het WK bleek een vertekend resultaat, gezien het niveau van de Adelaars van Carthago op het WK.

En vooral: een WK is anders. Teams geven alles op het veld, zeker trotse tegenstanders als Iran en Egypte – en het format van deze editie 2026 laat alle ploegen hopen. Met een paar punten kan je doorgaan, zelfs als kleine speler: Kaapverdië is zo goed als geplaatst, Curaçao mag blijven dromen... bijna niemand ligt er na twee speeldagen al uit. Deze Duivels waren niet klaar voor de intensiteit die landen opbrengen die zó ver gaan.

Eden Hazard is er niet meer om eender welke situatie open te breken

Tot slot valt nog iets op: de doelpuntendroogte van de Rode Duivels valt zo goed als samen met de vormdip en daarna het afscheid van ene Eden Hazard. Er is veel gepraat over de blessure van Romelu Lukaku voor het WK 2022, maar ook Hazard kwam compleet uit vorm aan in Qatar. Roberto Martinez moest het stellen zonder de man die België in 2018 op zijn schouders droeg.

Jeremy Doku is nog geen Eden Hazard, en zal dat waarschijnlijk nooit zijn. Vorige maandag tegen Egypte was het snel duidelijk dat hij een slechte avond zou beleven. Kevin De Bruyne is in de nationale ploeg een te wisselvallige leider en mist frisheid. En de rest? Niemand is een echte X-factor of lijkt zijn niveau naar de inzet te kunnen tillen. Eden Hazard maakte het voor iedereen in de aanvallende sector makkelijker. Zonder hem is het leven minder mooi...