Hoe Anderlecht het geweer nogmaals van schouder moet veranderen in transferpolitiek (ook bij jeugd)

De woorden van Colin Coosemans na de nederlaag tegen Club Brugge bleven hangen. "We hebben geen targetspits, dus moeten we het voetballend doen. Dat lukte vandaag niet." Het lijkt een simpele vaststelling, maar eigenlijk legde de doelman daarmee een structureel probleem bloot bij Anderlecht.

Anderlecht mist niet alleen een targetman, het mist vooral fysieke présence over de hele lijn. De komst van Danylo Sikan moest daar verandering in brengen. Met zijn 1m87 en profiel als aanspeelpunt had hij voorin een ander soort dreiging moeten brengen. 

Verschaeren en Degreef: geen body en geen snelheid

Alleen kon hij in zijn eerste wedstrijden niet overtuigen en viel hij nadien geblesseerd uit. Het gevolg: Anderlecht staat opnieuw met lege handen qua opties vooraan. Daarnaast valt nog af te wachten of de spits die 4,5 miljoen euro gekost heeft dat volgend seizoen wel zal kunnen brengen. Hij viel in dat departement ook al een paar keer door de mand.

Maar het probleem zit dieper dan enkel de spitspositie. Kijk naar het huidige elftal en je ziet een ploeg die in duelkracht en fysieke intensiteit tekortkomt. Spelers als Yari Verschaeren, Tristan Degreef en Thorgan Hazard hebben onmiskenbaar technische kwaliteiten, maar worden te vaak overklast in de fysieke strijd.

In de Jupiler Pro League, waar intensiteit en duelkracht cruciaal zijn, is dat een fundamenteel probleem. Zeker tegen topploegen, maar ook tegen ogenschijnlijk mindere tegenstanders, wordt Anderlecht te vaak weggeduwd. Het gevolg: paars-wit moet altijd een oplossing zoeken via combinatievoetbal, maar beschikt niet over voldoende dominantie om dat consequent af te dwingen.

Er zijn uiteraard uitzonderingen. Moussa Diarra en Nathan De Cat brengen wel fysieke weerbaarheid, terwijl Mihajlo Cvetkovic ondanks zijn beperktere gestalte toch duelkracht toont. Maar het zijn er simpelweg te weinig om een ploeg op te bouwen die bestand is tegen de fysieke eisen van de competitie.

{READALSO}

Ook bij Neerpede-jeugd is de klik gekomen

Dat gebrek aan “body” vertaalt zich ook in de manier waarop Anderlecht wedstrijden beleeft. In cruciale fases – zoals tegen Club Brugge – zie je hoe snel de ploeg uit balans wordt gebracht wanneer de tegenstander het tempo en de intensiteit opvoert. Eén duel verloren, één moment van zwakte, en de match kantelt.

Het is dan ook geen toeval dat er intern al wordt nagedacht over een koerswijziging. Met de komst van Antoine Sibierski als nieuwe sportief directeur lijkt Anderlecht te beseffen dat het profiel van de kern moet veranderen. Techniek alleen volstaat niet meer.

Opvallend is dat die evolutie al zichtbaar is in de jeugdopleiding van Neerpede. Waar vroeger vooral technisch verfijnde spelers werden opgeleid, wordt nu meer nadruk gelegd op fysieke parameters en snelheid. De cases van Verschaeren en Degreef – talentvolle spelers die moeite hebben om zich fysiek door te zetten – hebben daar duidelijk invloed op gehad.

De uitdaging wordt nu om die visie door te trekken naar de A-kern. Dat betekent gericht rekruteren: spelers halen die zowel technisch als fysiek sterk zijn. Alleen hangt daar een prijskaartje aan. Dergelijke profielen zijn schaars én duur, wat het geen evidente opdracht maakt.