Anderlecht-coach Jérémy Taravel moet bijzonder moeilijke knoop doorhakken: geen enkele oplossing is perfect

Jérémy Taravel staat voor zijn grootste sportieve puzzel sinds hij bij Anderlecht als coach is ingestapt. De bekerfinale tegen Union dwingt hem tot een moeilijke keuze. Het gaat om balans, fysiek vermogen en vooral: het vinden van een manier om Union niet in zijn favoriete spel te laten komen.

De basisploeg lijkt nog allerminst vast te liggen. Wat wél vaststaat: de keuzes voorin worden bepalend voor het succes of falen van Anderlecht in deze finale. En net daar wringt het schoentje. Taravel zit met verschillende profielen, maar geen enkele perfecte oplossing.

Thorgan Hazard, klasseflitsen maar geen duelkracht

De meest opvallende beslissing van de voorbije week was het op de bank zetten van Thorgan Hazard tegen Gent, zelfs zonder invalbeurt. Officieel ging het om rust, met het oog op de finale.

Onofficieel werd ook gefluisterd dat zijn vormdip meespeelde. Hoe dan ook: Hazard blijft de speler met de grootste creativiteit in de kern. Eén flits, één pass, één moment kan een finale beslissen. Maar hij is ook de speler die het minst betrokken is in het pure strijdvoetbal dat Union opdringt.

Hazard speelt uit het duel, wat misschien wel interessant kan zijn, maar dan moet er wel diepgang zijn. Hij moet aanspeelpunten vooraan hebben. Danylo Sikan is nog niet klaar om de match te beginnen en bij de Oekraïner zijn er ook vragen of hij echt wel als targetspits kan fungeren. 

Bertaccini: diepgang en ongebreidelde inzet

Aan de andere kant staat Adriano Bertaccini, die tegen Gent net wél zijn kans kreeg en meteen zijn waarde bewees. Hij werkte zich te pletter, was betrokken bij kansen en dwong zelfs een own goal af. Zijn profiel is duidelijk: intensiteit, diepgang en loopvermogen. Maar de vraag is of dat voldoende is tegen de fysieke machtsblokken van Union, met namen als Mac Allister, Burgess en Sykes die geen centimeter cadeau geven.

{READALSO}

Tussen beide uitersten moet Taravel dus kiezen. Of hij zoekt voetbal en creativiteit met Hazard, of hij kiest energie en diepgang met Bertaccini. Of hij probeert het te combineren, al lijkt dat geen optie. Of het moet zijn dat Cvetkovic toch nog geschorst is voor de finale.

Anderlecht mag niet meegaan in fysieke gevecht

Daarbij komt nog een extra dimensie. Tristan Degreef is de voorbije weken uitgegroeid tot een van de hardwerkende schakels op de flank. Hij brengt loopvermogen en discipline, iets wat tegen Union geen luxe is. Ook Mihajlo Cvetkovic lijkt, als zijn schorsing niet overeind blijft, inzetbaar te zijn en biedt nog een extra aanvallend alternatief.

De realiteit is dat Anderlecht niet mag meegaan in het fysieke gevecht dat Union wil opleggen. Daarin is de ploeg uit Vorst simpelweg te sterk. De sleutel ligt dus in het vinden van het juiste evenwicht: voldoende strijd om te overleven, maar genoeg klasse om het verschil te maken.

Hazard kan dat met één actie. Bertaccini kan dat met energie en druk. Degreef kan dat met arbeid. Maar Taravel weet ook: hij zal altijd iemand moeten teleurstellen en zijn keuze maken in functie van de ploeg.

En precies dat maakt deze puzzel zo zwaar.