Tom Saintfiet, de "globetrotter" die droomt van meer belangstelling in België (en ook verdient)

Deze vrijdag heeft Tom Saintfiet de kans om zijn beste resultaat te behalen als bondscoach van een nationale selectie. Als hij de halve finales van de CAN haalt, zal hij dan gezien worden als iets anders dan een wereldreiziger? In zijn hart hoopt hij het zeker.

Lang werd het indrukwekkende cv van Tom Saintfiet, en in het bijzonder zijn bijna hallucinante Wikipedia-pagina, met een mengeling van bewondering… en een beetje spot bekeken.

Wie het Belgische voetbal volgt, kent het figuur ondertussen wel, maar laten we zijn cv even op een rijtje zetten: 22 verschillende landen (naast België), zowel clubs als nationale teams, met korte passages op de Faeröer, in Rovaniemi, Namibië, Zimbabwe, Malawi, Bangladesh, Malta en Trinidad en Tobago.

Een carrière die zo uit een spelletje Football Manager lijkt te komen, vol keuzes die hij soms openlijk betreurde. De BBC belichtte in 2018 enkele van zijn avonturen: gedwongen het land te verlaten in trainingsoutfit in Zimbabwe, altijd onder begeleiding van een escorte in Bangladesh waar hij nooit op straat kon lopen, na slechts 35 dagen alweer weg uit Trinidad en Tobago… Je kunt maar één ding hopen: dat Saintfiet ooit zijn memoires schrijft.

Saintfiet, held in Gambia

Gelukkig voor hem nam wat een exotische en bizarre carrière had kunnen zijn, een totaal andere wending toen hij in 2018 bondscoach van Gambia werd, de 172e voetbalnatie ter wereld op dat moment. Een land dat zich nog nooit had gekwalificeerd voor een Afrika Cup, en dat werd zijn eerste succes: in 2021 bereikte Gambia voor het eerst de eindronde.

Verlengd voor vijf jaar, boekte Saintfiet het onverwachte: met de bescheiden Gambische selectie bereikte hij zelfs de kwartfinale en kwalificeerde hij het team opnieuw voor de Afrika Cup 2023. Dat leverde hem een heldenstatus op in het land, inclusief een uitzonderlijk diplomatiek paspoort van Gambia.

{READALSO}

Zal de Pro League volgen?

Deze resultaten veranderden eindelijk zijn imago in België, dat lange tijd werd beïnvloed door het gebrek aan kennis over bepaalde delen van de voetballerij. Veel bonden bieden kortlopende contracten aan, omdat ze een volledig jaarloon niet kunnen betalen, wat verklaart waarom Saintfiet van de ene naar de andere bond sprong zodra zijn opdracht voorbij was.

Toch hoopt Saintfiet, net als veel Belgische coaches die hun geluk in Afrika zochten, ooit ook in België een kans te krijgen. De Pro League, vaak een begraafplaats voor trainers, zou op termijn misschien ook naar deze ‘exotische’ coaches kijken, zoals Lierse en Zulte Waregem dat succesvol deden met Sven Vandenbroeck (die eerder coachte in Zambia, Tanzania, Saoedi-Arabië, Algerije en Marokko).

Een kwalificatie vanavond tegen het sterke Senegal, de tweede hoogst gerangschikte ploeg op deze Afrika Cup, zou het beste resultaat van Tom Saintfiet’s carrière zijn en zijn plaats bevestigen als één van de toonaangevende coaches in Afrika. Misschien betekent dat ook zijn grote terugkeer naar België.