Toekomstig kampioen Club Brugge sterk vertegenwoordigd, maar ook enkele verrassingen

Zoals elke maandag presenteren we u onze ploeg van het weekend. Met uiteraard Brugse dominantie in de aanval, maar toch ook een aantal flinke verrassingen bij de elf beste spelers van de speeldag.

Doelman

Matthieu Epolo kreeg misschien niet overdreven veel werk, maar dat Genk ondanks 2,04 expected goals niet kon scoren, is ook te danken/te wijten (schrap wat niet past) aan de Standard-doelman. Hij pakte in de slotfase zelfs uit met dé save van het weekend op een afgeweken schot van Joris Kayembe. Een even spectaculaire als belangrijke tussenkomst in de strijd om de eerste plaats in de Europe Playoffs.

Verdediging

Op de rechterflank was Thérence Koudou een van de uitblinkers op het veld in de wedstrijd tussen Anderlecht en KV Mechelen. Met een goal en een onvermoeibare activiteit op zijn flank bevestigde hij nog maar eens zijn status als een van de aangename verrassingen van het seizoen.

Centraal zien we nog een verdedigende doelpuntenmaker: Loïc Mbe Soh. De Parijzenaar doet STVV veel deugd met zijn impact in de duels, en dat was ook nodig om weerwerk te bieden aan Wilfried Kanga. Naast hem staat een andere hoofdrolspeler uit dezelfde match, maar dan bij de tegenstander: Leonardo Lopes. Omgeschoold tot verdediger toont hij zich daar in zijn sas: hij won vier van zijn vijf duels en werd geen enkele keer voorbijgedribbeld.

Links kiezen we voor Henok Teklab, symbool van de Leuvense opluchting na de eerste zege in deze Europe Play-offs. De voormalige flankspeler van Union is onder Felice Mazzu sterk gegroeid en bezorgde Antwerp heel wat problemen. Zijn doelpunt bekroont een complete prestatie, met veel intensiteit op zijn flank.

Middenveld

Tot aan zijn doelpunt - het enige van de wedstrijd - kon je de prestatie van Arthur Piedfort omschrijven als vrij sober: de ruimtes afschermen voor de defensie. Maar zijn spelinzicht om de ruimte te voelen ontstaan en vervolgens winnend voor Koné te verschijnen, toont de vooruitgang van het jonge talent in de voorbije maanden.

{READALSO}

Naast hem nog een speler in volle ontwikkeling: Ibrahim Karamoko. Opnieuw stevig verankerd op het middenveld door Vincent Euvrard, blinkt hij uit met zijn impact in de duels. Tegen het Genkse middenveld was hij overal te vinden en ook met de bal aan de voet straalt hij steeds meer zekerheid uit, met een betere indruk dan Marco Ilaimharitra.

Voor hen kon je simpelweg niet om Hans Vanaken heen. Twee goals: eentje met een knal vanop 25 meter recht in de winkelhaak en nog eentje als sterke afwerker op hoekschop. En daarnaast opnieuw die typische spelintelligentie om tussen de lijnen in één tijd te combineren.

Aanval

Naast Vanaken waren er nog twee andere kwelgeesten voor de Union-defensie: Christos Tzolis en Carlos Forbs. Tzolis moest aanvankelijk stevige duels uitvechten met Kevin Mac Allister, die hem eerst goed in bedwang hield. Maar de Griek eindigde sterk en verliet het Jan Breydelstadion met een goal en twee assists.

Forbs kreeg dan weer wat meer ruimte tegen een vermoeide Guilherme en een minder mobiele Ross Sykes. Hij maakte daar gretig gebruik van, bleef de hele tijd prikken en dribbelen langs de zijlijn, met onder meer die geniale bal op Siquet bij het doelpunt van Joaquin Seys. En hij maakte ook het laatste doelpunt van de avond, om de forfaitscore vast te leggen.

In de punt kiezen we voor Myron van Brederode, een van de grootste problemen voor de Anderlecht-defensie. Een goal, een assist en een techniek in volle beweging die menig Mauve op zijn weg ouderwets deed lijken.