Het is eigenlijk absurd: ze spelen zelfs niet op hun beste niveau en laten het zo makkelijk lijken

Frankrijk heeft momenteel iets wat voor tegenstanders bijna frustrerend werkt: het speelt niet eens op de limiet van zijn mogelijkheden. Dat is misschien nog het meest verontrustende aan deze ploeg.

Er zijn landen die domineren omdat alles klopt. Frankrijk domineert omdat het zich fouten kan permitteren. Dat verschil is gigantisch.

Er zijn teams die een perfecte wedstrijd nodig hebben om een kwartfinale te halen. Frankrijk kan twintig minuten gas terugnemen, een mindere fase kennen, slordigheden in de opbouw hebben en alsnog met twee doelpunten verschil winnen. Niet omdat het collectief voortdurend op een buitenaards niveau speelt, maar omdat de individuele kwaliteit zo absurd hoog ligt.

Topspelers op de bank

Kijk alleen al naar die aanvalslinie. Mbappé blijft de man die elke defensie in paniekmodus zet. Niet alleen door zijn snelheid, maar ook door de constante dreiging. Verdedigers gaan anders denken wanneer hij op het veld staat. Ze stappen minder door. Ze dekken dieper. Ze twijfelen een fractie van een seconde langer. Op WK-niveau is zo'n fractie vaak al fataal.

En dan wordt het pas echt pijnlijk voor de tegenstander. Op rechts heb je Olise, een speler die wedstrijden kan openbreken vanuit stilstand. Niet alleen met snelheid, maar met timing, techniek en die ene pass die niemand ziet aankomen. 

Links loopt Barcola, die voortdurend beweging brengt en ruimtes creëert. En alsof dat nog niet voldoende is, kan Frankrijk zich permitteren om spelers van topniveau gewoon op de bank te laten starten. Doué bijvoorbeeld.

{READALSO}

Dat is het soort luxe waar andere toplanden alleen maar van kunnen dromen. Bij veel landen zou zo'n speler een onbetwiste titularis zijn, een naam die op voorhand als eerste op het wedstrijdblad staat. Bij Frankrijk is hij een extra wapen.

Het talent bij Frankrijk is misschien wel ongezien

En daar zit misschien de grootste kracht van deze ploeg: de tegenstander overleeft de eerste storm en denkt even ademruimte te krijgen. Dan kijkt hij naar de zijlijn en beseft hij dat er opnieuw kwaliteit van wereldniveau warmloopt.

Je verdedigt negentig minuten niet tegen elf spelers. Je verdedigt tegen een hele fabriek aan talent. Frankrijk hoeft niet eens voortdurend indrukwekkend te zijn. Het hoeft niet altijd mooi te zijn. Het hoeft zelfs niet altijd beter te spelen.

Het heeft simpelweg te veel wapens. En precies dat maakt het op dit WK 2026 zo angstaanjagend. Niet dat Frankrijk op zijn best onklopbaar lijkt. Wel dat het zelfs onder zijn beste niveau nog altijd genoeg heeft om iedereen pijn te doen.

Op dit moment zien we nog wel meer sterren uitblinken. Het Argentinië van Lionel Messi zou op zijn manier wel eens een grote uitdager kunnen worden. En dan is er nog Spanje, dat het moet hebben van zijn collectief, maar dat dan ook perfect kan. Duitsland is ook zeker één van de topkandidaten Een outsider? Laat ons eens Noorwegen zeggen. Met die Haaland die lijkt te scoren waar en wanneer hij wil.

Maar als ze de hoogste eer willen, zullen ze hun beste match van het toernooi tegen Frankrijk moeten spelen... Dat is volgens ons al een zekerheid.