Interview Dodi Lukebakio schept duidelijkheid over wat er gebeurde op het EK in Duitsland

Dodi, hoe is de sfeer enkele dagen voor de match tegen Egypte?

De sfeer is echt goed. Je moet je wel bezighouden, want de match is pas maandag. We gaan waarschijnlijk samen de matchen kijken. Er staan hier overal tv’s, dus of we nu op onze kamers zijn, in de kleedkamer, bij de verzorging of in de fitnesszaal, we volgen alles. Daarnet hebben we naar de match van Mexico gekeken (nvdr: het interview vond plaats kort na de openingsmatch). Je voelt nu al dat de WK-sfeer op gang komt. In het begin was het wat lastiger met de aanpassing en de jetlag, maar nu wordt alles duidelijker en kunnen we niet wachten tot het begint.

Kun je de huidige sfeer vergelijken met die van het EK 2024? Sommige anciens hebben gezegd dat die toen minder goed was dan nu...

Het probleem is dat als de resultaten uitblijven, men redenen gaat zoeken waarom het niet geholpen heeft. Als het deze keer ook niet loopt, zal men achteraf ook dingen proberen te zeggen... Ik vond de sfeer op het EK 2024 goed. Maar dit is een Wereldbeker, dat is anders. Er zijn echte banden binnen de groep, maar dat was in 2024 ook zo. Uiteindelijk tellen de resultaten. Ja, de groep leeft goed, maar dat is alleen belangrijk als de resultaten volgen.

Hoe voel je je in aanloop naar de eerste match? We weten dat die altijd speciaal is.

Hij is heel belangrijk, dat weten we, want als je hem verliest, sta je meteen onder druk. Terwijl als je die match wint, zeker met de nieuwe formule, weet je dat je in een goede positie zit om je te plaatsen.

Maar alleen kwalificeren is niet genoeg: je moet toch eerste worden, of niet?

Ik denk dat je tevreden bent als je je plaatst, lijkt me. Natuurlijk komen we hier met grote verwachtingen rond ons, maar we mogen onze tegenstanders niet onderschatten, dat is heel belangrijk. Iedereen verwacht dat we eerste eindigen, maar we moeten goed geconcentreerd blijven, want het wordt geen cadeau.

Als je eerste eindigt, vermijd je verplaatsingen naar Dallas, Atlanta... denken jullie daaraan binnen de groep?

Nee, niet echt, we denken match per match. Nu denken we aan de eerste, daarna aan de tweede. Het is een serieuze groep die goed werkt en die weet dat ze de verantwoordelijkheid heeft om elke match te proberen te winnen.

En jij, persoonlijk, wanneer zou jouw WK geslaagd zijn?

(lacht). Dat zijn individuele vragen, daar denk ik niet aan... Mijn focus is echt dat we de matchen winnen. Om zo ver mogelijk te geraken, moet iedereen in dienst van het team spelen en met dat doel kom ik hier. Dan zullen mijn individuele kwaliteiten vanzelf naar boven komen.

Maar als je op het WK een goal maakt zoals tegen de VS, dan doet dat toch iets met je!

(lacht) Ja, daarvoor ben ik ook hier, om mijn persoonlijke touch te brengen, en ik ben heel gefocust, ik werk er heel hard voor.

Na die match tegen de VS leek je erg geëmotioneerd. Kun je, met wat afstand, terugkomen op wat je toen voelde?

Ik dacht terug aan mijn blessure, het is niet makkelijk geweest. Ik heb niet veel gespeeld en voor een voetballer is dat lastig. En ik wilde tonen waartoe ik in staat ben; jullie weten dat wel, maar het is één ding om het te kunnen en iets anders om het op het veld te bewijzen. Toen ik die goal maakte, was ik dus heel trots en dacht ik aan al het werk dat ik erin gestoken heb. Ik wilde mijn God bedanken, en mijn vrouw die er voor me is gebleven. Dat is wat maakt dat je niet opgeeft.

Was dat de moeilijkste periode uit je carrière?

Ja, een van de moeilijkste. Je denkt nooit aan zo’n situatie, dat je geopereerd moet worden. Alles ging toen zo snel. Ik hoopte dat het niet zo erg was, ik keek uit naar de scan... en ik was geschokt toen ik hoorde dat ik een breuk had. Daar was ik niet op voorbereid. Ik praat vaak over mijn geloof, dat me enorm helpt, maar ik blijf een mens en het was moeilijk om mee om te gaan.

Hoe heb je de knop omgedraaid?

Dat is snel gegaan, want ik heb een familie rond mij die me steunt, en mijn geloof... Maar toch blijven er dingen door je hoofd spoken, zoals het WK op het einde van het seizoen en dus de nood om weer te spelen en te presteren om erbij te zijn. Dat zet je onder druk. Maar ik heb hard gewerkt en was heel tevreden met mijn prestaties toen ik in maart terugkeerde.

Je familie is heel belangrijk voor jou; komen ze je bezoeken tijdens het WK?

Ja, mijn vrouw komt zo snel mogelijk met mijn kinderen. Mijn moeder is bezig met haar visum, mijn schoonmoeder komt ook... Ze zouden er voor alle matchen bij moeten zijn.

Weten je kinderen al wat een WK is?

(glimlacht) Niet echt, mijn zoon is 4 en mijn dochter 2, dus ze begrijpen het nog niet helemaal. Ze herkennen zelfs het logo van België nog niet echt (lacht). Nu kennen ze dat van Benfica, maar ze denken dat het hier altijd Benfica is. Het was al niet makkelijk om van Sevilla naar Benfica te gaan, want die logo’s lijken een beetje op elkaar (lacht). Het is moeilijk voor hen.

Maar het is geweldig dat de families kunnen komen. Een WK spelen voor je familie is het mooiste wat er is. Ik ben dankbaar dat dat toegestaan is.