Vincent II van Beieren: hoe de tweede fase van Kompany's plan Bayern veranderde

Bij Anderlecht vonden sommigen dat Vincent Kompany te veel ruimte innam. We gaan jullie niet elk jaar opnieuw het verwijt maken om de trofeeën te blijven optellen die Kompany pakte vóór Sporting er weer één won.

Dat zou alleen maar zout in de paarse wonde strooien. Vince the Prince heeft het intussen begrepen. Dat hij als piepjonge trainer ook fouten heeft gemaakt, hoezeer hij ook Kompany is. En hij heeft dat gebruikt om beter te worden.

Was hij te ambitieus met de kern die hij ter beschikking had? Het voetbal dat hij voorstaat, vraagt onmiskenbare technische kwaliteiten en een bovengemiddeld voetbal-IQ. En die had niet iedereen.

Eisen waar niet over te onderhandelen valt

In dezelfde orde van grootte geldt die frustratie ook voor Hein Vanhaezebrouck, die Kompany enkele maanden voorafging: twee namen waar Anderlecht met bewondering en jaloezie naar keek (of in het geval van Kompany eerder als een onuitgesproken droom), omwille van hun compromisloze principes. Twee namen die uiteindelijk tekenden in het Lotto Park, maar op het slechtst mogelijke moment arriveerden: toen de club volop aan het herstructureren was en interne machtsstrijd in de top zware gevolgen had voor de flexibiliteit en de kwaliteit van de kern.

Ook bij Burnley botste Vincent Kompany op de limieten van zijn voetbal wanneer het kwaliteitsverschil van zijn ploeg te groot was voor de normen van de competitie. In dat opzicht klonk zijn overstap naar Bayern als een uitgelezen kans om te zien wat zijn methode waard is wanneer je hem de absolute top ter beschikking stelt.

Het eerste seizoen was onvermijdelijk erg Kompany-gericht: een nieuw tijdperk om de verloren Bundesliga weer te veroveren, met een bijna professorale aanpak om zijn spelers elk detail van zijn spelidee bij te brengen en hen voor te bereiden op elke mogelijke wedstrijdsituatie.

Het kader stond er, waardoor het tweede seizoen nog boeiender werd: je zag de groep steeds meer op automatische piloot spelen. Met zijn charisma en ervaring op het hoogste niveau neemt Vincent Kompany vanzelf ruimte in wanneer hij een kleedkamer binnenstapt. Maar voor hem zit het ultieme plezier net in het feit dat hij er vooral is om de groep te begeleiden op het uitgestippelde pad, en enkel nog wat details bij te sturen.

Zijn boodschap voor de dubbele confrontatie tegen Real Madrid spreekt boekdelen: "Ik herinner me dat ik als speler zulke matchen had: wat je dan vooral wil, is dat je de vrijheid krijgt om jezelf te zijn. En het talent doet de rest. De rest is bijzaak, en ik probeer ervoor te zorgen dat die bijzaak in ons voordeel speelt".

Net in die autonomie voor de spelers is het verschil met het eerste seizoen het duidelijkst: het opgebouwde vertrouwen, de herhaling en de kwaliteit van de selectie doen veel. "Deze ploeg heeft het recht en de vrijheid verdiend om zo te spelen. Ze spelen zó goed dat ik de aanpak niet ga veranderen in functie van de tegenstander. We spelen op dezelfde manier tegen PSG en vandaag tegen Real Madrid. En ze deden het even goed. De wissels die ik doe zijn alleen om te verversen".

Eensgezindheid binnen Bayern

Het is natuurlijk een vicieuze cirkel in de goede zin: het is makkelijker om zelf minder ruimte in te nemen met een kern zoals die van Bayern dan met de ploeg die hij bij Anderlecht had, en om compromisloos aanvallend voetbal te prediken met spelers van die kwaliteit. Maar de juiste balans vinden kan zelfs op het allerhoogste niveau lastig blijven. Je hoeft maar te luisteren naar de vergelijking die Uli Hoeneß maakt tussen Vincent Kompany en zijn voorganger Thomas Tuchel.

"Twee dingen zijn belangrijk. Deze coach [Kompany] maakt elke speler beter. En ik heb hem nog nooit een persconferentie zien geven waarin hij zei: 'Ik heb een linksachter nodig, ik heb een rechtsachter nodig', zoals dat onder Tuchel wel gebeurde", vertelt de erevoorzitter van Bayern in de podcast Auf eine weiß-blaue Tasse.

"Wanneer het team niet goed speelde, stelde hij [Tuchel] zichzelf nooit in vraag; het was altijd de schuld van de ploeg: 'die speler ging in de fout, dat doelpunt komt door een individuele fout'. Hij vroeg Stanišić ooit of hij Duits sprak, terwijl hij hier geboren is. Dat zijn allemaal onaanvaardbare dingen. En dat is het grote verschil", vervolgt Hoeneß.

Dat is precies wat Vincent Kompany typeert: een trainer die diep menselijk is. En menselijkheid betekent ook vertrouwen geven. In goede én in slechte tijden.