Analyse Anderlecht maakt opnieuw een opvallende keuze

Vitor Bruno heeft wél ervaring als hoofdtrainer, zou Antoine Sibierski ons misschien tegenwerpen. Hij stond een half seizoen aan het roer bij FC Porto, met weliswaar wat stroeve resultaten. Maar feitelijk is RSCA dus niet de eerste club die Vitor Bruno een kans geeft als T1.

Toch blijft zijn profiel vooral dat van een luxe adjunct: iemand die Sergio Conceiçao (eerst in een andere rol, daarna vanaf 2021 als officiële T2) bijna 15 jaar lang heeft bijgestaan. En zo'n rol laat je niet altijd zomaar achter je. Het is dus een risico, en het is niet het eerste dat Sporting Anderlecht de voorbije jaren nam.

Van Kompany tot Taravel: een reeks coaches zonder ervaring

Het klinkt misschien gek als je het hebt over een van de meest gegeerde coaches ter wereld vandaag, maar Vincent Kompany als T1 aanstellen na een periode van wat nutteloze twijfels was toen een grote gok. Een gok die waarschijnlijk had kunnen lonen als de club die lijn had doorgetrokken, maar tegelijk ook een nog groter risico in een club die aan het heropbouwen was (je zou bijna zeggen: in puin lag) zoals RSCA toen.

Als slingerbeweging wilde Anderlecht (of beter: Wouter Vandenhaute) dat nadien compenseren door een heel ervaren trainer te halen: Felice Mazzù. Maar uiteraard: een "echte" trainer zijn is één ding, hij moest ook bij de club passen. Dat was totaal niet het geval, en Antoine Sibierski heeft ongetwijfeld liever de "juiste" onervaren trainer dan de "verkeerde" coach met een indrukwekkend cv.

Voor Vitor Bruno is het helaas zo dat hij bij zijn komst door velen (misschien wat onterecht) vergeleken zal worden met een andere "adjunct van beroep" die na Mazzù arriveerde: Brian Riemer. De Deen maakte toen pas kennis met de rol van hoofdtrainer na meerdere jaren als assistent bij Brentford. En hoewel hij zeker niet slecht presteerde en af en toe toonde dat hij echte kwaliteiten had in die rol, raakte Riemer nooit echt los van het etiket van T2 dat hem werd opgeplakt — en soms behield hij ook die uitstraling.

Staat Vitor Bruno aan het begin van een mooie trainerscarrière?

Bovendien werd hij ook een beetje gezien als het duo van sportief directeur Jesper Fredberg. Sibierski is zelf ook een dominante baas, wat blijkt uit zijn vreemde gewoonte om bij uitwedstrijden plaats te nemen op de bank bij de staf (wat wat doet denken aan een schooldirecteur die achteraan in de klas meeluistert terwijl een jonge leerkracht lesgeeft...). Waar zal Vitor Bruno zijn grenzen trekken, en zal hij zich kunnen doorzetten? Dat ontdekken we stap voor stap in de weken en maanden die volgen.

Met David Hubert die tot dan toe enkel de U18 van RSCA had geleid maar tot ieders verrassing werd bevestigd, koos Anderlecht ook niet voor een coach met grinta en ervaring. Grinta en ervaring: dat moest daarna Besnik Hasi brengen — opnieuw een rampzalige slingerbeweging, alsof paars-wit alleen geleid kan worden door een beginner of door een "echte" T1 die in allerijl wordt binnengehaald.

Op de woelige baren?

En dan was er nog Jérémy Taravel, ook al min of meer 'bij gebrek aan beter' aangehouden op het einde van vorig seizoen, en ook meer assistent dan hoofdcoach — al gunnen we hem uiteraard dat hij in de toekomst verder op eigen benen kan staan. Daardoor dacht men dat Antoine Sibierski nu wel zou kiezen voor een trainer van het vak, iemand die de druk en de vaak moeilijke context bij RSC Anderlecht aankan. Vandaar dus de verrassing toen Vitor Bruno als nieuwe man op de bank bij de Mauves werd aangekondigd.

Natuurlijk: de meeste trainers die later succesvol worden, waren in het begin "slechts" assistenten die de sprong waagden. Denk maar aan Mikel Arteta, die lange tijd de rechterhand was van Pep Guardiola. Misschien zullen we ons over tien jaar herinneren dat de trainerscarrière van Vitor Bruno pas echt gelanceerd werd bij Anderlecht, na jaren waarin hij "alleen maar" de assistent was van Sergio Conceiçao...