Analyse In maart speelden de Rode Duivels de VS nog van het veld: wat is er veranderd intussen?

Na een prestatie zoals die van de Rode Duivels woensdag tegen Senegal is voorzichtigheid op zijn plaats. Een mirakel kan niet wegwissen dat we ongeveer 80 minuten lang nergens stonden tegen de Leeuwen van Teranga, die zelfs ruimer dan 0-2 hadden kunnen (moeten) leiden.

Toch trekken de Belgen, paradoxaal genoeg, met meer vertrouwen naar de achtste finale dan naar de zestiende. Dat gevoel leefde al voor de match: je hoorde vaak, zowel bij supporters als bij waarnemers, de mening dat Senegal sterker was, of op zijn minst minder “op maat” van onze kwaliteiten dan de VS.

En vooral is er dat precedent: een ruime zege (2-5) in maart tegen een Verenigde Staten met duidelijke gebreken. De Duivels begonnen toen erg zwak aan de wedstrijd en leden al onder de Amerikaanse flitsen, met Pulisic en Balogun voorop. De Amerikaanse naïviteit speelde Mauricio Pochettino’s mannen parten... maar CBS benadrukte toen al: het was “exact het soort match dat Team USA nodig had”.

De terugkeer van Dest, de doorbraak van Freeman

En blijkbaar zijn er lessen getrokken uit die bittere ervaring: Pochettino’s ervaring speelt daarin zeker mee... maar ook enkele terugkeerders maken een verschil. De Amerikaanse rechterflank, die in maart voor offensief gevaar zorgde maar achterin wankelde, ziet er nu helemaal anders uit:

Sergiño Dest, in maart geblesseerd, staat nu als rechtsbuiten en achter hem staat niet langer een kwetsbare Weah, maar wel het grote talent Alex Freeman (21 jaar). Met één goal en één assist op dit toernooi heeft hij zich ontpopt tot een vaste waarde.

Een andere cruciale terugkeer is die van Tyler Adams, die er in maart niet bij was. De middenvelder van Bournemouth is een van de hoogst aangeschreven spelers uit de Amerikaanse kern (35 miljoen euro) en de bewaker van het evenwicht op het middenveld, precies datgene wat tegen België pijnlijk ontbrak.

Zijn terugkeer als nummer 6, gekoppeld aan het terugschuiven van Weston McKennie naar het centrum (tegen de Duivels startte hij op de flank), verandert de Amerikaanse dynamiek volledig.

Pochettino heeft zijn basiself gevonden

Kortom: de basiself van de VS zal maandag in Seattle er helemaal anders uitzien dan die in Atlanta tegen België. Vijf spelers verdwenen intussen uit het elftal, waaronder ex-Genkspeler McKenzie, maar ook doelman Matt Turner, die werd vervangen door Matt Freese, keeper van New York City.

“Nu kennen we de basiself al vóór de match”, vatte Michael Adubato, journalist bij Yanks Abroad (die in maart USA-België voor ons analyseerde), het kort samen toen we hem vroegen wat vooral de enorme sprong vooruit sinds maart verklaart. Mauricio Pochettino heeft zijn elf gevonden.

En wie wél in de basis bleef staan, presteert op een duidelijk hoger niveau. Om het simpel te stellen: de “Amerikaanse Jeremy Doku” mist voorlopig zijn toernooi niet — en dat is uiteraard Christian Pulisic. Een ploeg van het niveau van de VS kan het zich niet permitteren dat zijn beste speler door een tornooi zakt, en de flankaanvaller van AC Milan was uitblinkend tegen Paraguay (voor hij geblesseerd uitviel) en daarna ook tegen Bosnië-Herzegovina.

Helaas voor de VS was hun echte X-factor op dit WK 2026 Folarin Balogun, met 3 goals en 1 assist... en de spits van AS Monaco is maandag geschorst na zijn rode kaart. Dat is een enorme aderlating. Als Amerikanen vaak erg enthousiast zijn — soms tot op het naïeve af — zodra het over hun nationale ploeg gaat, gaven de meesten die we in Seattle spraken na de kwalificatie tegen Bosnië-Herzegovina grif toe: zonder Balogun wordt alles een stuk moeilijker.

De VS willen hun Rusland-Spanje

Tot slot: naast het sportieve maakt ook het enthousiasme van een thuisland natuurlijk het verschil. We hebben de steun van het Amerikaanse publiek voor zijn nationale ploeg wat onderschat, vanuit het (wat simplistische) idee dat het “geen voetballand” is. Dat beeld is stilaan achterhaald, maar vergeet ook een cruciaal element: de VS zijn een sportland... en een ongelooflijk patriottisch land.

“Als het nationale curlingteam een kans maakt om iets te winnen, zit het hele land voor het scherm zonder de regels te begrijpen”: zo verwoordde een Amerikaan die we in Seattle ontmoetten het perfect. De steun van Amerikanen voor hun soccerteam is onvoorwaardelijk, of ze nu democraat zijn, republikein, voetballiefhebber of niet. Een beetje zoals heel Rusland zich in 2018 achter de Sbornaïa schaarde.

Toen schopte Rusland het tot de kwartfinales en schakelde het in de achtste finales zelfs Spanje uit, na een fantastische prestatie van Igor Akinfeev. De VS hebben tot nu toe “maar” Bosnië-Herzegovina uitgeschakeld: ze wachten nog op “hun” Rusland-Spanje, een stunt tegen een absolute topland. Wordt dat deze maandag?