Bijgeloof en Angola: wat moet je weten over Vitor Bruno?

Van zijn parcours als coach tot zijn spelvisie: eerder deze week schetsten we al een portret van Vítor Bruno, de nieuwe T1 van Anderlecht. Maar wie is de man achter die eerste verrassingszet van Antoine Sibierski? Tijd om in te zoomen op de persoonlijkheid van de voormalige jongen die ooit door de tribunes van Académica Coimbra liep met kleine zakjes pompoenpitten.

Coimbra: de oude hoofdstad van het land, tussen Porto en Lissabon, waar in 1290 de eerste Portugese universiteit werd opgericht. Het is ook daar dat Vítor Bruno werd geboren en waar zijn allesverslindende passie voor voetbal ontstond.

Een spelbegrip op erg jonge leeftijd

Naast de ontelbare wedstrijden van Académica die hij vanop de tribune volgde, leek de jongen voorbestemd om zelf in de voetbalwereld te stappen. Als zoon van voormalig trainer Vítor Manuel (vier passages op de bank van de thuisploeg) zette Vítor Bruno vanzelfsprekend de stap naar het veld door zich aan te sluiten bij de jeugdopleiding van Académica.

Daar bleek hij al snel een speler met een groot spelinzicht. Zijn vroegere coach José Viterbo, geciteerd door het Portugese medium Renescença, omschrijft hem als “technisch ver gevorderd” en “veelzijdig”. Hij had een “heel sterke lezing van het spel” en “begreep perfect wanneer hij technisch kon voetballen” en wanneer hij de bal “maar beter ver weg kon rammen richting Jardim da Sereia”, het groenperk dat voor het toenmalige trainingsveld van de jeugdploegen van Académica lag.

Het voorbeeld geven

Toch zijn plaatsen duur. De jonge Vítor Bruno kreeg aan het einde van zijn opleiding een van zijn grootste ontgoochelingen te verwerken, toen Académica besliste hem geen contract aan te bieden. Maar die opleiding gaf hem wél een basis van legitimiteit die later van pas zou komen in zijn eerste stappen als trainer.

“Er zijn veel manieren om te leiden, één daarvan is het voorbeeld geven. Voor mij is het heel belangrijk dat je spelers dingen kan tonen die ze zelf niet kunnen, door het gewoon voor te doen", legt Zé Castro uit, een van de weinigen uit Bruno’s lichting (1983) die het tot een echte profcarrière schopte, met onder meer Atlético Madrid en caps bij Portugal.

Bruno zette daarna een stap opzij door bij de bescheiden club Bidoeirense te gaan spelen, om zich meer op de universiteit te kunnen focussen. Een goede student? Dat is nog zacht uitgedrukt: ploegmaats plaagden hem soms in de kleedkamer omdat hij zelfs op verplaatsing boeken meenam om onderweg te studeren.

Tijdens zijn studies sportwetenschappen onderscheidde hij zich als een van de beste studenten die ooit door de faculteit passeerden. “Al van bij zijn eerste ervaringen als trainer kreeg Vítor Bruno van zijn spelers de bijnaam ‘Prof’, omdat ze wisten welke diploma’s hij had.” Maar hoe is hij dan in het trainersvak gerold? Alles begon… in Angola.

Na een opleiding tot trainer startte de man uit Coimbra als fysieke trainer, voor hij op zijn 25e echt in de voetsporen van zijn vader trad: hij werd namelijk opgenomen in de staf van zijn vader bij Clube Desportivo Primeiro de Agosto, een Angolese club die twee jaar na de onafhankelijkheid van Portugal werd opgericht. Desportivo werd gesticht en geleid door de Volksstrijdkrachten voor de Bevrijding van Angola, als onderdeel van een strategie om promotie en ontwikkeling via sport te stimuleren.

Gevormd door zijn vader en Sérgio Conceição, voor hij zijn eigen weg insloeg

Dat avontuur in de voormalige Portugese kolonie was meteen een stevige vuurdoop. Voor een club die door militairen werd opgericht, was discipline bij de spelers namelijk allesbehalve vanzelfsprekend. De groep kwam nooit op tijd op training, vertragingen van een uur waren schering en inslag… als het al niet méér was.

Hij koos ervoor om niet te straffen, omdat dat toch weinig effect zou hebben. Liever probeerde hij te begrijpen hoe hij hen kon overtuigen om te doen wat hij wilde. “Hij creëerde een reeks dynamieken die de mensen die zich aan de regels hielden zó doordrongen, tot het een gewoonte werd,” vertelt Mauro Paula, een vriend uit de Académica-omgeving.

Een ervaring die hem kneedde, voor hij terugkeerde naar het oude continent: in de staf van Naval en Leixões, onder Augusto Inácio, een trainer die een goede vriend was van zijn vader. Daarna vormde hij een duo dat onverwoestbaar leek met Sérgio Conceição. Het verhaal is bekend: de twee werkten samen bij zes verschillende clubs (met onder meer een knipoog naar Bruno’s jeugd: een passage op de bank bij Académica), tot de breuk bij het vertrek van Conceição bij Porto.

Sindsdien hebben de Portugese media een man leren kennen die even bijgelovig als filosofisch is. Bijgelovig? Tijdens een oudejaarsavond met vrienden in A Coruña had de man die later trainer van FC Porto zou worden net zijn nieuwe wagen gekregen. “We stonden op het punt om te vertrekken toen hij zei: ‘Jongens, ik moet naar Fátima om de auto te laten zegenen.’ Hij is gegaan, is teruggekomen, en pas daarna zijn we vertrokken,” herinnert Miguel Marques zich, een andere jeugdvriend uit de Académica-kring.

Bijgeloof?

Een andere uiting van dat bijgelovige kantje: of het nu snikheet is of ijskoud: de nieuwe trainer van Anderlecht geeft zijn trainingen in T-shirt. Iets wat tijdens de eerste sessies misschien nauwelijks opvalt, maar stilaan een echt handelsmerk kan worden zodra de Belgische winter de warme zomerdagen doet vergeten.

En wat zijn filosofische uitspraken betreft: Vítor Bruno heeft duidelijk gevoel voor oneliners. Bij zijn moeilijke breuk met Sérgio Conceição probeerde hij te relativeren: “Mijn innerlijke rust is verzekerd, ik val elke avond in slaap op het geluid van het applaus van mijn geweten.” Het past bij het beeld van een coach met een rustig karakter, die niet zal roepen om de luidste in de kamer te zijn. Nu blijft alleen de vraag: overleeft dat trainen in T-shirt ook de winter?