Opinie En toch wringt deze keuze van bondscoach Rudi Garcia... Hij had een mooier afscheid verdiend

Niet omdat hij plots buiten de kern valt, maar vooral door de manier waarop zijn verhaal bij de Rode Duivels lijkt te eindigen. Sels loopt al sinds 2015 rond bij de nationale ploeg. In die elf jaar was hij zelden of nooit eerste keuze, en eigenlijk ook zelden tweede.

Hij zat vast in het tijdperk van Thibaut Courtois en Simon Mignolet, twee monumenten onder de lat. Toch bleef Sels komen. Altijd. Zonder morren, zonder frustratie publiek te maken.

En wanneer hij zijn kans kreeg, stelde hij nooit teleur. De voorbije jaren viel hij enkele keren in door blessures bij Courtois. Nooit spectaculair, maar altijd betrouwbaar. Een doelman waarop je kon rekenen. Er viel hem zelden, of eigenlijk nooit, iets te verwijten. Hij deed wat van hem verwacht werd: professioneel zijn, klaarstaan en leveren wanneer nodig.

Sportief valt er natuurlijk iets voor te zeggen om Penders mee te nemen

Net daarom voelt deze beslissing hard aan. Want puur sportief valt er iets voor te zeggen. Senne Lammens heeft zich bij Manchester United opgewerkt tot een doelman met enorm potentieel en staat symbool voor de toekomst. Mike Penders kende dan weer een sterk seizoen bij RC Strasbourg en wordt samen met Lammens gezien als een van de nieuwe gezichten onder de lat bij de Rode Duivels.

Vanuit dat perspectief is de keuze van bondscoach Rudi Garcia te begrijpen. Hij kijkt vooruit. Hij wil bouwen aan een nieuwe generatie. En een WK is daarvoor het ideale platform om jonge spelers te laten proeven van het hoogste niveau, zelfs al is dat in de schaduw.

Lees ook... 🎥 Hoe gaat het met Rik De Mil nadat hij tijdens match tegen Anderlecht vroegtijdig wegging?›

Maar tegelijk blijft de vraag hangen: had dit niet anders gekund?

De rol van derde doelman op een groot toernooi is vaak symbolisch. Die speler komt zelden of nooit in actie. Het is een positie die vaak ook dient als beloning voor ervaring, leiderschap en loyaliteit binnen een groep. En net daar had Sels perfect in gepast.

Voor hem zou dit WK waarschijnlijk het laatste grote toernooi geweest zijn. Een bekroning voor jarenlange trouwe dienst. Een afscheid in schoonheid. Want alles wat je van een international kan verwachten, heeft Sels gebracht: hij weigerde nooit een oproep, was altijd paraat en plaatste het teambelang boven alles.

Gewoon... Gedaan

Dat maakt deze keuze zo hard. Want hoewel ze sportief verdedigbaar is, voelt ze menselijk bijzonder streng aan. Het lijkt het einde van zijn interlandcarrière, zonder afscheid, zonder moment van erkenning op het grootste podium.

Het is moeilijk voor te stellen dat deze beslissing niet grondig werd besproken binnen de bond. Technisch directeur Vincent Mannaert zal ongetwijfeld mee gewikt en gewogen hebben. De visie is duidelijk: verjonging, vooruitkijken, investeren in de toekomst.

Maar soms botst die visie met het menselijke aspect van topsport. En dat is hier het geval.

Voor Matz Sels blijft er vooral een gevoel van gemiste erkenning over. Geen WK, geen afscheidstournee, geen symbolisch slotstuk van een carrière als Rode Duivel. Gewoon… gedaan.

En dat had, voor zo’n trouwe soldaat, misschien toch iets mooier gekund.