Analyse Pijnlijke conclusie bij Anderlecht: miljoenentransfer blijkt (voorlopig?) vooral weggesmeten geld

De spits zit duidelijk in een vertrouwenscrisis en dat weegt steeds zwaarder door op het spel van de ploeg. Op Jan Breydel kwam zijn grootste probleem pijnlijk bloot te liggen: Bertaccini kon geen enkel duel winnen van Mechele en Ordóñez. Hij hield geen bal bij, zorgde niet voor aansluiting en kon zijn snelheid totaal niet benutten. Daardoor bleef Anderlecht voortdurend onder druk staan, zonder een aanspeelpunt voorin.

Wanneer hij al eens in balbezit kwam, maakte hij zelden de juiste keuze. Acties strandden in slechte passes of geforceerde oplossingen, vaak zonder oog voor beter geplaatste ploegmaats. Het zorgt voor frustratie bij medespelers én supporters.

Adriano Bertaccini moet het hebben van zijn opportunisme, maar... geraakt amper in de zestien

Wat extra opvalt, is dat Bertaccini niet eens meer in zijn sterktezones geraakt. Hij is geen verfijnde voetballer, maar moet het hebben van opportunisme in de zestien. Alleen: hij komt daar simpelweg niet meer. Zijn statistieken illustreren die terugval scherp, zeker in vergelijking met zijn productieve periode bij STVV.

De ploeg leek zelfs beter te functioneren zonder hem. Na zijn vervanging kwam er meer beweging, meer dreiging en meer samenhang in het aanvalsspel. Het contrast was groot en roept vragen op over zijn rol binnen het team op korte termijn.

Lees ook... Ivan Leko ging zijn boekje te buiten: maar waarom deed hij dat nu?›
Met de terugkeer van Saliba lijkt die rol nog kleiner te worden. Als Bertaccini geen aanspeelpunt kan zijn, geen diepgang brengt en tegelijk verkeerde keuzes blijft maken, is zijn plaats moeilijk te verantwoorden. Dat maakt de conclusie hard maar duidelijk: voor een speler die 5 miljoen euro kostte, dreigt hij stilaan overbodig te worden.