Met het vertrek van Burgess zet Union een symbolische stap: de transformatie is compleet

Emotioneel moment voor de supporters van Union Saint-Gilloise dit weekend: de club kondigde het vertrek aan van Christian Burgess, een van de iconen van het Dudenpark en de laatste held van de promotie naar 1A die nog bij de club actief was.

Dat vertrek betekent het einde van een tijdperk bij USG. Met het voorspelbare afscheid van Guillaume François en dit enigszins verrassende vertrek van Burgess, na onenigheid tussen de Engelse verdediger en de clubleiding, is er geen enkele speler van het seizoen 2021-2022, het eerste van 'Union 2.0' in 1A, nog bij de club.

Een blik op de kern van Union in 2021-2022, het seizoen van de promotie, doet onvermijdelijk de doos met herinneringen opengaan, voor de supporters maar ook voor voetballiefhebbers in de Jupiler Pro League. De aanwezigheid van USG aan de top is intussen bijna gewoon geworden, maar toen stond die bijzondere promovendus op het punt de hiërarchie van het Belgische voetbal door elkaar te schudden.

Met het vertrek van Anthony Moris vorige zomer bleven Christian Burgess en Guillaume François de laatste ‘overlevers’ van die ploeg die tot ieders verbazing tweede werd in het kampioenschap. Sommigen vertrokken al snel via de grote poort: Deniz Undav en Casper Nielsen, bijvoorbeeld. Anderen bleken al gauw niet te voldoen aan het ambitieniveau van de club in 1A – niet vechten tegen de degradatie, maar meedoen aan de top – en vertrokken met opgeheven hoofd.

Sommigen maakten nog een paar seizoenen deel uit van het meubilair: Siebe Van der Heyden speelde twee seizoenen in 1A voor hij zijn kans waagde bij Mallorca, Teddy Teuma deed hetzelfde voor hij naar Reims trok. Publiekslieveling Loïc Lapoussin vertrok door de kleine poort, maar vraag in de gangen van het Dudenpark aan de supporters om een ‘type-elftal’ van deze 1A-jaren samen te stellen en de naam van de international van Madagaskar zal vaak terugkeren.

Een indrukwekkende vernieuwing

Is zo’n totale gedaanteverwisseling in zes jaar zo zeldzaam? Niet echt, maar zelden gaat het gepaard met klinkende resultaten. Standard 2020-2021 deelt ook geen enkele speler meer met dat van 2026-2027, net als Sporting Charleroi; bij KAA Gent was Davy Roef er in 2020 al bij, maar hij is de enige.

De resultaten van die drie clubs tonen dat zo’n verloop, zonder leidersfiguren en ankerpunten, zelden een goed teken is. Bij Club Brugge maken Vanaken en Mechele deel uit van het meubilair; KRC Genk zonder Bryan Heynen is moeilijk voor te stellen. Met het vertrek van Christian Burgess verliest Union die patron die zoveel bracht en sportief nog altijd op niveau was, ook al wezen sommigen dit seizoen op een lichte terugval.

Als USG elke zomer zijn sterkhouders kwijtspeelde en zich toch telkens wist te vernieuwen, is dat misschien deels omdat jongens als Burgess, François (meer in de schaduw dan op het veld) en vóór hen Moris die ‘Union-spirit’ in de groep bewaakten. Het wordt een uitdaging om die zonder hen te behouden. Maar we durven niets meer te voorspellen...