Jérémy Taravel is een van de beste interim-coaches uit de geschiedenis van RSC Anderlecht

Het zou een enorme verrassing zijn als, na de resultaten van de voorbije weken, het bestuur van RSC Anderlecht plots een konijn uit de hoed tovert en Jérémy Taravel niét bevestigt als trainer van paars-wit tot het einde van het seizoen.

Niet: tot het einde van de reguliere competitie. Er zijn tenslotte nog maar drie matchen te spelen, en als Taravel paars-wit naar de Play-offs loodst, is het moeilijk in te beelden welke coach er tussen speeldag 30 en de start van de eindfase zou kunnen instappen mét de steun van kleedkamer én publiek. Als de interimtrainer wordt bevestigd, dan moet dat tot het einde van het seizoen zijn, inclusief bekerfinale en PO1 - laat ons vooral de "zaak David Hubert" vermijden.

Taravel doet beter dan Nicolas Frutos, Robin Veldman en Karim Belhocine

Met een knappe 7 op 9 in de competitie haalt Taravel een gemiddelde van 2,5 punten per match. Daarmee staat hij statistisch nu al tussen de betere interimcoaches uit de clubgeschiedenis. Zo doet hij het beter dan Nicolas Frutos, die in 2016 na het ontslag van Weiler even overnam en twee competitiezeges pakte, waaronder de Clasico, maar thuis zwaar onderuitging tegen Celtic Glasgow (0-3).

Toch zijn beide bilans vergelijkbaar, en destijds pleitte het publiek de zaak-Frutos: velen vonden dat de Argentijn wat langer zijn kans verdiende. Alleen kwam er daarna wel een zwaargewicht: Hein Vanhaezebrouck. Wat men toen nog niet wist: nadien zou RSCA geen enkele prijs meer pakken.

Karim Belhocine is dan weer een apart verhaal, want de Algerijn deed in hetzelfde seizoen twee interims. De eerste na Hein Vanhaezebrouck, met 3 op 6... en de tweede na de rampperiode onder Fred Rutten, dit keer tot het einde van het seizoen. Belhocine paste niet echt bij de huisstijl en zijn 9 op 24 was onvoldoende om een langer verblijf te verantwoorden, al bleef hij wel hangen als een gewaardeerde people manager.

Een duidelijk teken dat RSC Anderlecht het moeilijk heeft: in de laatste tien jaar waren er meer interimtrainers dan in de volledige clubgeschiedenis daarvoor. Een ander voorbeeld is Robin Veldman, coach van oktober tot december 2022 na het ontslag van Mazzù. Met 4 op 9 in de competitie, een cruciale zege op Silkeborg in de Conference League en kwalificatie (weliswaar weinig overtuigend) in de beker, bevestigde hij de recente gewoonte bij Anderlecht-interims om... beter te doen dan hun voorganger, en zelfs vaak beter dan hun opvolger.

Dat deed ook David Hubert: min of meer noodgedwongen bevestigd nadat hij Brian Riemer had vervangen. De ex-kapitein van de Futures had toen 5 op 9 in de competitie, maar vooral twee knappe Europese overwinningen. Alleen liep het daarna mis, tot Besnik Hasi hem nog vóór de Play-offs opvolgde... zonder succes.

Het geval-Taravel lijkt sterk op dat van Hubert, met één belangrijk verschil: niemand verwacht echt dat de Fransman na de Play-offs nog coach van paars-wit blijft. De bedoeling is dat de sportief directeur straks met een trainer "in de koffer" aankomt.

En vroeger? Jean Dockx, de ideale interim

Natuurlijk waren er vóór de 21e eeuw ook interimtrainers bij RSC Anderlecht. De meest legendarische onder hen is de grote Jean Dockx, de eeuwige assistent van Sporting die in vijftien jaar tijd drie keer interim was bij de club - en vaak met succes. Hij had niet de ambitie om T1 te worden, al zou hij dat in 1998-1999 uiteindelijk wel zijn en in moeilijke omstandigheden een Europees ticket binnenhalen.

Het is trouwens al jaren een uitgesproken wens van de verschillende RSCA-besturen: de "nieuwe Jean Dockx" vinden. Pär Zetterberg hoopte die man in de schaduw te worden, als vertrouwenspersoon van de spelers, maar dat avontuur liep (te) snel mis. En wat als Jérémy Taravel, na zijn luxedepannage dit seizoen, in de staf zou blijven om die rol op te nemen? Dan vergeet je wel dat Dockx, vóór hij assistent werd, ook een icoon was als speler. Maar de tijden zijn veranderd...