Hugo Broos coachte honderden spelers, maar één naam bij Anderlecht steekt er nog altijd bovenuit

“In niets te vergelijken met toen ik in 1988 bij RWDM startte. Toen bestond een ploegfoto uit twintig spelers, een hoofdcoach, assistent en verzorger. Nu staan er bijna evenveel staffleden als spelers op de foto", zegt hij.

Sociale media is pure vuiligheid

De uitgebreide staf noemt Broos een goede zaak. “Vroeger moest je als T1 alles doen: tactisch, fysiek en mentaal. Ook de media zijn enorm veranderd. Ik prijs me gelukkig dat ik als speler niet met sociale media geconfronteerd werd, dat is pure vuiligheid. Mijn waarden van veertig jaar geleden blijven nog altijd mijn leidraad, gestoeld op respect.”

Terugkijkend op zijn loopbaan is Broos tevreden. “Als ik nu zou zeggen dat ik dat niet ben, zou je van je stoel vallen. Natuurlijk zijn er pieken en dalen geweest, maar de hoogtepunten waren ruimschoots in de meerderheid. Als speler was Mexico ’86 het summum, als trainer de winst van de Afrika Cup met Kameroen in 2017. Daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor.”

Vincent Kompany sprong er van bij het begin bovenuit

Over de vele spelers die hij trainde, springt één naam eruit: Vincent Kompany. “Die zag ik als tiener bij Anderlecht ontbolsteren. Ik had meteen door dat hij het ver kon schoppen, op voorwaarde dat hij er zijn kopje bij hield. Dat is gebeurd, en zelfs als trainer hebben we het laatste nog niet van hem gezien. Hij wordt een hele grote.”

Broos krijgt nog steeds erkenning van oud-spelers. “Veel van hen begroeten me nog steeds met ‘coach’. De succeslichting van Kameroen 2017 bijvoorbeeld, maar ook Vital Borkelmans blijft me zo aanspreken. Ik heb hem eens gezegd dat het echt niet meer nodig is, maar hij blijft het doen. Een mooie vorm van waardering.”